Ziekenhuisleven

Het wordt eens tijd iets meer uit te leggen over de gang van zaken in het ziekenhuis. We beginnen hier net als in Nederland rond 8 uur. Soms om half 8 als we een bespreking hebben, maar meestal is het gewoon 8 uur. We bespreken dan met minimaal 1 internist (meestal 2 van de 4) de opgenomen patienten van de dag ervoor en ook worden de bijzonderheden van de dienst verteld (overleden patienten, als een patient acuut achteruit is gegaan, nieuwe opnames in de dienst etc). Dit duurt meestal een half uurtje en dan wordt het tijd om naar boven te gaan. Het is dan altijd even wachten totdat de lijsten/dossiers klaar zijn. 's Morgens worden namelijk alle labuitslagen, bloeddrukken, bloedglucosemetingen etc etc in de dossiers geschreven. Vervolgens worden die uitslagen dan weggegooid (dus een schrijffout kan wel gevolgen hebben). Gelukkig zie ik het meeste lab de dag ervoor zelf, maar dat hoeft natuurlijk niet altijd! Vervolgens bekijken we van onze eigen patienten (meestal heb ik er een stuk of 4) wat er is gebeurd en dan lopen we met zn 3en (Sharon (7e jaars geneeskunde uit Suriname) en Laura (arts in opleiding tot longarts uit Nederland)) samen langs alle patienten, zodat we van elkaars patienten ook kunnen leren en we ook wat beter weten wat er verder op de afdeling ligt (hebben we 2 weken geleden ingevoerd en dat werkt wel fijn). Dan trommelen we de zusters op en doen we de papieren visite. Dat betekent dat we doorgeven wat de afspraken zijn voor die dag. Als wij zelf vragen hebben dan is daar vaak een zoekactie voor nodig om te vinden of het ergens geschreven staat. Maar meestal komen we er wel uit. Tijdens deze visite is het eigenlijk belangrijk dat je alle afspraken gelijk voor de hele dag doorgeeft, want ze houden er niet van als er 's middags nog wat extra dingen bij komne, maar helaas is dat niet te voorkomen (doordat je natuurlijk nog geen labuitslagen hebt en nog niet hebt overlegd met de supervisor). Dan is het meestal ongeveer 11 uur en is het tijd om broodjes te halen. Dat doen we aan de overkant van de weg bij la Sonrisa. Lekkere broodjes pom, gekruid gehakt, kip, kerrie-ei, gebakken vis, steak en ik heb zelfs een keer lever en niertjes met aardappel geprobeerd, maar dat blijft toch niet mijn favoriet. Allemaal natuurlijk met peper en zuur.. Heerlijk! Dinsdag waren we overigens te laat (om 12 uur is alles echt op daar) en toen moesten we naar een andere broodjeszaak maar daar was de peper toch echt anders. Er zaten stukjes peper in en zelfs pitjes. Dat heeft me een dag buikpijn bezorgd, maar gelukkig is alles weer hersteld :P
Goed, dan gaan we meestal de dossiers schrijven en mensen bellen etc, want bijvoorbeeld huisartsen kun je na 13 uur meestal niet meer bereiken, of ze zijn al thuis. En dan druppelt meestal ook het lab binnen zo rond 13-14 uur. Als dan alles binnen is, moeten we overleggen met de chef en als dan alle afspraken doorgegeven zijn aan de zusters dan kun je naar huis! Meestal is dat rond 17 uur. Er is hier namelijk geen middagoverdracht.
Er zijn de afgelopen 2 weken wel erg veel problemen geweest met de printer. We hebben nu de 3e printer al, omdat die andere 2 het heel slecht deden. Dat betekende dat ik gemiddeld een half uur per dag knopjes aan het indrukken was om te wachten totdat mijn brief of lab uit de printer kwam. Er is ook maar 1 printer op de afdeling, dus dat is lastig. Uiteindelijk hebben we wel kunnen regelen dat we op de OK konden printen. Loop je gewoon even de OK op om je printjes te pakken en dan weer weg. Ik vind het prima. Het lab moesten we ophalen bij het lab zelf. Dus toch een beetje aan lichaamsbeweging gedaan hier.. haha.
Verder ben ik hier ook veel bezig met de verzekeringen van patienten. Iets waar ik me in Nederland helemaal niet druk over maak. Hier moet je kijken bij wie ze zijn verzekerd en ervoor zorgen dat ze de recepten en labbriefjes voor op de poli op t formulier van de verzekeringsmaatschappij krijgen. Anders krijgen ze het niet vergoed. Zelfs een neutraal receptformuliertje mag niet. Dat is alleen voor de recepten die niet vergoed worden door de verzekering. Want ook daar moet veel meer rekening mee gehouden worden. Heel veel vanzelfsprekende medicatie wordt hier niet vergoed. Voor de kenners een greep uit de medicijnen die niet vergoed wordt: augmentin, omeprazol (ook geen andere PPI's), seritide, lisonopril, etc etc.

Het werk is nog steeds verder wel prima! Laura (de zaalarts) is wel weg aanstaande week, dus het zal wel wat chaotischer worden komende week, want de specialisten moeten officieel nu de patienten van haar zelf doen. Ik ben erg benieuwd hoe dat gaat lopen. Hoe we het afgelopen vrijdag hadden gedaan (want toen was ze er niet ivm compensatie voor haar nachtdienst), ging het niet helemaal gesmeerd. De chef had toen namelijk de visite gedaan over deze patienten maar dat liep eigenlijk helemaal niet. Maar goed. Veel kleine dingen zullen nu ook aan ons gevraagd worden denk ik. Sharon en ik gaan het meemaken..

Dit weekend rustig aan gedaan. Zaterdag even gewassen (helaas doet de centrifuge het nog niet goed; ik vermoed dat er ergens wat verstopt zit) en aan mijn presentatie gewerkt over trombose (moet je na een periode met vitamine K antagonisten nog aspirine geven om recidieven te voorkomen). Die moet ik as vrijdag geven voor de internisten. 's Avonds bij Linda en Meike gegeten en spelletjes gespeeld, die ik maar niet wilde winnen tot grote frustratie van mij (ik ben en blijf geen spelletjesmens :P). Daarna nog even naar de Zsa zsa zu gegaan (=discotheek). Ook blijf ik geen discothekenvrouw, maar hier was het nog veel erger. We waren er sowieso te vroeg (rond middernacht), dus nog even wat aan de bar gedronken en daarna de lege dansvloer op gegaan. Op een gegeven moment werd het wel drukker, maar dan met name rond de dansvloer. Dat betekende dus dat Anita (die was er ook bij), Meike, Linda en ik op de dansvloer stonden te dansen en dat de rest ons allemaal zat aan te staren met een sigaret en/of drankje in de hand. Na nog een drankje gedronken te hebben aan de bar, was de dansvloer nog steeds leeg, dus zijn we weer de dansvloer op gegaan en toen gingen meer mensen dansen, maar er bleven meer mensen om de dansvloer apies kijken, dan dat er op de dansvloer stonden. Prima dat je niet wil dansen, maar ga dan niet zo zitten staren.. We hadden het ook toen wel snel weer gezien en zijn toen maar op tijd weer terug gegaan.

Ik zou vandaag naar Lelydorp gaan om met Linda en Meike op bezoek te gaan bij de familie die we op White beach waren tegengekomen. Omdat we vandaag om half 12 nog niks hadden gehoord (en wel gisteravond en vanmorgen hadden gebeld), waren we er een beetje vanuit gegaan dat we niet meer welkom waren/ we niet meer werden verwacht en hadden we eigenlijk allemaal al een ander plan van de dag. Toen ik op weg was naar Meike en Linda om mijn tas en fiets op te halen werd ik gevraagd waar ik was, omdat de familie had gebeld of we nog kwamen. Na lang wikken en wegen hebben we toch besloten om in Paramaribo te blijven, omdat we het eigenlijk allemaal niet meer zagen zitten (veel presentatievoorbereidingen noodzakelijk, voor zowel Linda als voor mij en ook Meike had andere dingen te doen). Ik ben dus 's middags lekker naar Oxygen resort gegaan en heb na een duik in het zwembad lekker ingelezen voor mijn presentatie. Dat lukte een stuk beter dan bij mij thuis. En gelijk ook nog lekker buiten geweest en weer een lekkere roti gegeten.

Morgen begint mijn 8e week stage hier alweer! Dus nog 2 weken in het diakonessenhuis te gaan en dan wordt het alweer tijd om naar Djumu te gaan voor Medische Zending. Daar heb ik trouwens wel zin in. Ben alleen al erg benieuwd hoe ze daar leven. Hoorde wel dat het geneeskundig niet veel soeps was, dus daar verwacht ik dan ook maar gewoon niks van. Dan kan het alleen maar meevallen!